ഏറ്റവും സ്വകാര്യമായ ഭാവനയിൽ 

മനുഷ്യർ ഒറ്റയ്ക്കാവുന്നത് 

അതിൽ വിശദീകരണക്ഷമമായി 

ഒന്നുംതന്നെയില്ല എന്നതുകൊണ്ടാണ്.

ചുമ്മാട്

പണികഴിഞ്ഞ് പതിവുപോലെ അമ്മ വെപ്രാളത്തിൽ നടന്നു.

"പുള്ളറ് വീട്ടില് കാത്തിരിക്കും"

കണ്ടോരോടൊക്കെ ഇങ്ങനെയും പറഞ്ഞിട്ട് .

മുറ്റം കടന്നാലുടനേ 

അക്ഷരങ്ങൾ മാഞ്ഞു തുടങ്ങിയ കട്ടിയിലുള്ള  പ്ലാസ്റ്റിക് കവറിൽനിന്നു 

ചുമ്മാടെടുത്ത് സ്ഥിരം സ്ഥലത്ത് ഒതുക്കി വെക്കും.

അവർക്ക് ആ വസ്തു പ്രധാനപെട്ടതാണ്.

മഴ കൊള്ളാതെ, ആരും എടുത്തുമാറ്റാൻ സാധ്യതയില്ലാത്തിടത്ത് 

ഏറ്റോം സൂക്ഷത്തിൽ അതുണ്ടാവും.

നേരെ കിണറ്റിൻകരയിൽ പോയി 

അഴുക്കടിഞ്ഞ ചീപ്പുകൊണ്ട് ഉച്ചിയിലെ മണ്ണൊക്കെ കോതി,

കുളിച്ചുവന്ന് പാത്രം മെഴുക്കി,

തുണിയുണ്ടേ അതും അലക്കിയമ്മ 

തറേo തൂത്ത്, അടുക്കളേക്കേറും.

എറേത്തിരുന്നു എനിക്ക് കാണാം.

ചോമടെടുത്ത് മുതുക് കൂനി 

കഴുത്ത്‌ മുന്നോട്ടു തള്ളി 

ഒറ്റയ്കവിടെ അടുപ്പിന്റടുത്തൊരു നിപ്പുണ്ട്.

ഇടത്തേ കൈ കൊറച്ചു ചാഞ്ഞിട്ടാണ്.

ആരോടെന്നില്ലാതെ എല്ലാരോടും അമ്മ പറഞ്ഞു നടക്കും  

"എറക്കി വച്ചാലും, ചുമ്മാടുള്ളപോലാണ്,

ഒരു കനം"

പെണ്ണ്ങ്ങള് കൂടിയിരിക്കുമ്പോ കളിയാക്കിപ്പറയും 

"ചത്തിറ്റ് വന്നാലും ഇവളെ തലേല് ചുമ്മാട് കാണും".

കാര്യമാണ്, ഉണ്ടാരുന്നു.

 "തമ്പുരാന് പാളിപ്പോയതാണ്.

അരണയില്ലേ,

അതാവേണ്ടിയിരുന്നതാണ്.

മാറിപ്പോയി മൊത്തം".

അമ്മച്ചി എപ്പഴും പറയും.

ആരണേടെ ഓർമ്മയാണ് എനിക്കെന്ന്.  

അതാണ് കാര്യം.

ഞാനൊക്കെ മറന്നു പോകുന്നതിന്റെ കൃത്യതയിലാണ് 

അവരത് ആവർത്തിച്ചു പോന്നത്.

നേരമ്പോക്കല്ല,

എന്നെ നോക്കുമ്പോഴേ വായ തുറക്കാതേതന്നെ 

കണ്ണനക്കികൊണ്ട് അമ്മച്ചി പറയുന്നത് അറിയാം 

"അരണത്തല".

മറവിക്കിടെ പതുങ്ങി ജീവിച്ചുപോകുന്നപോലായിരുന്നു എനിക്ക്. 

വേഗത്തിൽ പിടയ്‌ക്കുന്നൊരു വാലുണ്ടാക്കുന്ന മണൽവരയിൽ 

ബുദ്ധിക്കിടംകിട്ടാൻ ഇഴഞ്ഞെന്റെ 

നെഞ്ചാകെ പോറി കിടപ്പുണ്ട്.

ഒരു തിരക്കിനിടയിൽ ഓരത്തു 

നിർത്തിപ്പോയ കുഞ്ഞിൻറെ വിചാരങ്ങൾ പോലെ തോന്നും

ഓർത്തെടുക്കാനുള്ള ശ്രമം.

വാങ്ങാനുള്ള സാധനകളുടെ ലിസ്റ്റ് മുറുകെപ്പിടിച്ചു കൈ കഴച്ചു.

പേരുകളൊക്കെ മാറിപ്പോകും.

സമയത്തെത്താറില്ല.

എന്താണ് മറന്നതെന്നാലോചിച്ചെപ്പോഴും  നെഞ്ചിടിക്കും.

എവിടേക്ക് ഇറങ്ങിയാലും രണ്ടാമതൊന്നുകൂടി എല്ലാം എണ്ണിപ്പറഞ്ഞുതരും.

അമ്മച്ചി എന്നിറ്റെനിക്കൊരുമ്മയും തരും. 

ഓർത്തിരിക്കാൻ.

ഒരു താളത്തിൽ,

വരയും വിഴുവിഴുപ്പുമുള്ള 

ആ ചെറിയ ജന്തുവിനെപ്പറ്റി ഞാനും വളർന്നു.

അമ്മച്ചിക്ക് അറിയിപ്പില്ലാതെ ഒരു ദിവസം ഓർമകെട്ടു,

പിന്നീട് മരിച്ചു.

കരയാനൊക്കാതെ ചടഞ്ഞിരുന്നപ്പോ 

ഒരുമിച്ചുണ്ടായ ഏറ്റവും നല്ല സമയം ചികഞ്ഞു ഞാൻ പണിപ്പെട്ടു.

അത് കിട്ടിയാൽ കരച്ചിലെളുപ്പമാണല്ലോ.

"അരണത്തല".

എനിക്ക് വ്യക്തമായി കേക്കാരുന്നു.

പിന്നിം ചിറിതുടച്ചമ്മച്ചി പറയും;

"ഓർമകെട്ടാ പുത്തൻപണം വന്നോരപ്പോലേണ്

ഗതിപിടിച്ചാലും ചീയും"